امشب اومده بودم تا پستی بذارم در باب تحریف شدن قهوه تلخ و بگم قهوه تلخ را تحریف می کنید ، اخراجی ها را تحریم می کنیم!
بعد دیدم زیاد در فرم این سبک نوشتن و یا در کل هیچ سبک نوشتنی نیستم
خیلی وقت بود حرف هایی رو دلم سنگینی می کرد که نشد بنا به دلایلی بزنم! شاید بخاطر بنجامین عزیز و یا سایر دوستان (!) من باب تعطیلی وبلاگ ها !
آره ، همه ما وقتی کاری رو شروع می کنیم به فکر پایان یافتن یا پایان دادن به اون نیستیم! با هزار امید و آرزو شروع می کنیم (هر کاری رو)
اما یه روزی به جایی می رسی که می بینی نه تنها به اون چیزی که می خواستی نرسیدی بلکه ازش خیلی هم فاصله گرفتی ...
اینجاست که شکاف عظیمی ایجاد می شه. شاید در روح ، شاید در فکر ، شاید ...
همیشه برای همه دوستان و افکارشون احترام زیادی قائل بودم ، سعی کردم خوب باشم حتی اگر خوب نبودم ، الان هم ازتون می خوام که به عقایدم احترام بذارین
اینجا نوشتن نه تنها آرومم نمی کنه بلکه بیشتر داره به همم می ریزه. آرزو نیاز به آرامش داره ، مواظب بذر رویاهاش باشید ، رویاهایی که هیچ وقت محقق نشد!
خیلی چیزها اون طوری که به نظر میان نیستن ، مثل اومدن یا رفتن من! آرزو غصه دار نیست که می ره ، آرزو کم نیاورده اگه می ره ، آرزو نشکسته اگه داره می ره ، آرزو خوبه و خوبیه همه شما آرزوشه
پ . ن : به هم دروغ نگید ، با دروغ هاتون برای هم رویا نسازید ، رویاهایی رو که ساختید لگدمال نکنید...
پ . ن : تنها جایی بود که شدیداً بهش تعلق خاطر داشتم ، و مطمئناً هنوزم دارم...
پ . ن : برای آخرین بار آهنگ وبلاگمو گوش می کنم و بعدش خداحافظ...
پ . ن : آرزو بد یا خوب ، همتونو خیلی دوست داره...
"اینجا دیگر هیچ وقت به روز نخواهد شد"
